Współczesny człowiek żyje w świecie, który jest jednocześnie wygodny i trudny do zniesienia. Nigdy wcześniej nie było tak łatwo zdobywać informacje, przemieszczać się, komunikować z kimkolwiek na drugim końcu planety. A jednak w środku tej cywilizacyjnej sprawności rośnie napięcie, którego nie da się zagłuszyć kolejną aplikacją ani nową wersją telefonu. Widać to w drobnych rzeczach. W rozmowach, które coraz częściej zamieniają się w monologi, zmęczeniu ludzi, którzy teoretycznie mają wszystko pod kontrolą, a mimo to czują, że grunt pod nogami stał się mniej stabilny. W rosnącym poczuciu samotności, które nie znika nawet wtedy, gdy ekran telefonu pokazuje setki kontaktów. Nie chodzi wyłącznie o tempo życia. Człowiek zawsze żył w napięciu między pragnieniem sensu a niepewnością świata. Nowością jest raczej to, że współczesna kultura rzadko zostawia przestrzeń na pytania o sens. Zamiast tego proponuje stały strumień bodźców, opinii i porad. W takim środowisku łatwo zgubić prostą zdolność rozeznania: - co naprawdę ma znaczenie, a co tylko rozprasza i zabiera czas, i prawdę o sobie i drugim człowieku? Dla kogoś, kto chce traktować Ewangelię poważnie, pojawia się dodatkowe napięcie. Wartości, które w niej znajdujemy, nie zawsze pasują do dominującej logiki świata. Pokora nie jest szczególnie atrakcyjną strategią kariery. Przebaczenie nie daje natychmiastowego poczucia przewagi. Cierpliwość przegrywa z kulturą natychmiastowej gratyfikacji. Wierność bywa uznawana za naiwność. A jednak właśnie te postawy od dwóch tysięcy lat tworzą przestrzeń, w której człowiek zachowuje wewnętrzną spójność. Ewangelia nie jest systemem moralnych nakazów oderwanych od życia. Przypomina raczej mapę pozwalającą przejść przez rzeczywistość, która często wydaje się chaotyczna. Ten cykl powstał z jednego pytania: - jak żyć w taki sposób, żeby nie stracić rozumu ani serca? Nie chodzi o stworzenie poradnika ani katalogu pobożnych odpowiedzi. Bardziej interesuje mnie spojrzenie na codzienność z dwóch perspektyw jednocześnie. Z jednej strony przez pryzmat doświadczeń współczesnej psychologii i socjologii, które opisują mechanizmy rządzące ludzkim zachowaniem. Z drugiej przez opowieści i prowokacje (?) zawarte w Ewangelii, które od wieków próbują dotknąć tego samego ludzkiego wnętrza. Każdy z tych esejów dotyka jednego z napięć współczesnego życia: presji porównywania się z innymi, strachu podsycanego przez media, samotności w świecie pełnym kontraktów, kultury natychmiastowości, ekonomii chciwości czy gniewu zamienionego w formę publicznej rozrywki. Nie są to zjawiska abstrakcyjne. Każde z nich pojawia się w zwykłym dniu, i w sposobie patrzenia na własne życie. Ewangelia nie usuwa tych napięć i nie obiecuje świata wolnego od chaosu. Pokazuje raczej, że człowiek może w nim pozostać sobą i żyć wśród sprzecznych impulsów epoki, nie tracąc zdolności do rozsądnego przeżywania miłości i nadziei. Tytuł cyklu nie jest przypadkowy. „Nie zwariować i być” oznacza coś bardzo prostego: zachować rozum w czasach nadmiaru bodźców oraz zachować człowieczeństwo w rzeczywistości, która często próbuje je uprościć do roli użytkownika, bakomatu, wyborcy albo klienta. Reszta zaczyna się od uważnego spojrzenia na codzienność. W niej, częściej niż w wielkich deklaracjach, widać prawdziwy kierunek ludzkiego życia. Już wkrótce. Zapraszam do lektury,