Największym problemem człowieka religijnego nie jest dziś ani brak wiary, ani nawet brak wiedzy o Bogu, lecz osobliwa i coraz powszechniejsza umiejętność prowadzenia dwóch żyć naraz: - jednego, które deklaruje się w świątyni, i drugiego, które bez mrugnięcia okiem urządza się według logiki lęku, prestiżu, kompulsji i doraźnej wygody. Paweł, pisząc do Galatów, nie proponuje nowej duchowej dekoracji dla starego człowieka i nie zachęca do subtelniejszego polerowania religijnego ego ani do tego, by z większą wprawą odgrywać przed sobą i innymi rolę istoty moralnie uporządkowanej; mówi coś znacznie mniej wygodnego, a przez to znacznie bardziej prawdziwego: - jeśli rzeczywiście zaczęliście żyć według Ducha, to przestańcie urządzać codzienność tak, jakby Duch był jedynie niedzielnym dodatkiem do waszych prywatnych interesów. To zdanie jest niewygodne właśnie dlatego, że nie zostawia człowiekowi zbyt wiele miejsca na ulubioną współczesną sztuczkę, polegającą na oddzielaniu przekonań od praktyki, sumienia od stylu życia i deklarowanej duchowości od sposobu, w jaki traktuje się drugiego człowieka, własne ciało, gniew, własne pieniądze i upływający czas. Paweł nie pyta, czy czujesz się człowiekiem duchowym, ponieważ to pytanie jest zaskakująco bezużyteczne; pyta raczej, kto naprawdę zarządza twoim rytmem, reakcją, pychą, potrzebą dominacji, twoją skłonnością do upokarzania słabszych i tym cichym, eleganckim okrucieństwem pod rodzinnym dachem, które tak dobrze maskuje się dziś językiem samorozwoju i patriarchalnego dziedzictwa. W tym sensie List do Galatów pozostaje boleśnie aktualny, ponieważ współczesny człowiek, który nauczył się mówić o emocjach, traumach, granicach i potrzebach z imponującą swobodą, nie nauczył się jeszcze mówić uczciwie o własnym bałwochwalstwie. A przecież ono nie zniknęło; ono tylko zmieniło garnitur. Rzadziej klęka dziś przed posągiem, częściej przed własnym wizerunkiem. Nie pali kadzidła przed bożkiem z kamienia, lecz przed projekcją samego siebie, którą z nabożną troską pielęgnuje w mediach społecznościowych, w ambicjach, w fantazji o własnej wyjątkowości i w tej subtelnej pogardzie dla zwyczajności, bez której nie da się przeżyć ani miłości czy wiary, ani żadnej formy realnej wspólnoty. Grecy nazwaliby ten stan akrasią, słabością woli, rozpoznaną przez Arystotelesa jako dramat człowieka, który wie, co dobre, a mimo to wybiera to, co łatwiejsze, szybsze i bardziej łaskawe dla jego próżności. Paweł idzie dalej niż Arystoteles, bo nie zatrzymuje się na diagnozie charakteru i nie proponuje jedynie etycznego treningu silniejszej wersji siebie; - pokazuje, że człowiek, pozostawiony samemu sobie, z zadziwiającą regularnością myli wolność z impulsem, pragnienie z prawdą, a autonomię z prawem do samozniszczenia. Dlatego właśnie nie wystarczy wiedzieć, co jest słuszne. Można znać dobro i urządzić sobie życie w sposób metodycznie od niego oddalony. Można cytować Ewangelię, a jednocześnie budować relacje według logiki rynku, w której wszystko staje się wymianą, kalkulacją, negocjacją wpływu i emocjonalnym handlem. To dlatego chrześcijaństwo, jeśli ma być czymś więcej niż estetyką sumienia, zaczyna się nie od deklaracji, lecz od zgody na wewnętrzne obnażenie. Duch, o którym pisze Paweł, nie jest sympatycznym dodatkiem do osobowości ani religijnym odpowiednikiem dobrego nastroju; jest siłą, która rozbiera człowieka z iluzji, z jego dobrze opowiedzianych kłamstw o sobie, z całej tej psychicznej biżuterii, którą nosi po to, by nie dotknąć własnej nędzy. W Ewangelii nie ma większego skandalu niż to, że Bóg nie przyszedł człowieka podziwiać, lecz go ocalić, a ocalić można wyłącznie tego, kto przestanie mylić autoprezentację z tożsamością. Dlatego Jezus jest dla współczesnego świata tak trudny do zniesienia, nawet wtedy, gdy świat dekoruje Nim swoje święta i cytuje Go w okolicznościowych przemówieniach. Nie dlatego, że mówi o niebie, ale że bezlitośnie demaskuje mechanizmy, na których opiera się nasze codzienne funkcjonowanie: - potrzebę wywyższenia, głód uznania, religijny narcyzm, moralny performans i ten szczególny rodzaj duchowej próżności, który każe człowiekowi bardziej wyglądać na przemienionego, niż rzeczywiście nim być. Faryzeizm nie umarł.  On po prostu nauczył się języka terapii, marketingu i osobistej marki. A jednak w samym środku tej diagnozy jest coś radykalnie wyzwalającego, ponieważ Paweł nie mówi: udawaj lepszego, albo: stwórz bardziej przekonującą wersję siebie. Nie mówi nawet: spróbuj bardziej. Mówi: - skoro już zacząłeś żyć z innego źródła, przestań wracać do tego, co cię wewnętrznie pustoszy. To nie jest wezwanie do religijnego spięcia, lecz do uczciwości. Albo człowiek wierzy, że życie według Ducha naprawdę zmienia sposób, w jaki kocha, wydaje pieniądze, milczy, kłóci się, przebacza, pożąda, pracuje i cierpi, albo jego wiara pozostaje jedynie dobrze utrzymanym systemem symboli. W tym właśnie miejscu Biblia okazuje się bardziej brutalnie realistyczna niż znaczna część współczesnej psychologii i bardziej miłosierna niż znaczna część współczesnej moralistyki. Nie idealizuje człowieka, ale też go nie przekreśla. Mówi o nim z realizmem kogoś, kto zna jego zdolność do śmieszności, zdrady, samozłudzenia i małości, a mimo to nie cofa zaproszenia. Duch nie jest nagrodą za moralną sprawność. Jest sposobem oddychania ludzi, którzy przestali ufać, że sami siebie zbawią. I może właśnie dlatego Paweł, zamiast pisać o religijnej wzniosłości, pisze o chodzeniu, zwyczajnym, codziennym, mało efektownym, czasem niezgrabnym, ale prawdziwym, bo ostatecznie nie chodzi o to, by imponująco mówić o Bogu, lecz by wreszcie przestać żyć tak, jakby On nie miał nic do powiedzenia na temat naszego życia.