Na początku Adam się nie bał. Nie znał jeszcze tego uczucia, które później nazwano „paniką egzystencjalną”… gdy stoisz w kuchni, patrzysz w pustą lodówkę i wiesz, że zrobiłeś coś głupiego, ale jeszcze nie wiesz co. Było mu dobrze. Miał ogród, jabłka, zwierzęta, a Bóg od czasu do czasu zaglądał pogadać. Czasem przychodził z pomysłami: - Adamie, może nazwij tego ptaka. - A jak go nazwać? - Nie wiem, wymyśl coś. I tak powstał pelikan. (Prawdopodobnie dlatego, że Adam kichnął w trakcie procesu intelektualnego). Potem pojawiła się Ewa. Adam był zachwycony. Wreszcie ktoś, kto umie mówić i nie ma dziobaka w DNA. Tylko że szybko okazało się, że Ewa ma własne zdanie, co było wtedy zjawiskiem zupełnie nowym w historii wszechświata. - Adam, zjedz owoc. - Nie mogę, Bóg mówił, że nie wolno. - A skąd wiesz, że nie żartował? I tu Adam popełnił błąd, który odcisnął się na całej ludzkości: pomyślał. Kiedy Bóg zapytał, co się stało, Adam zareagował jak każdy mężczyzna przyłapany na gorącym uczynku: - To nie ja, to ona! A potem, żeby być precyzyjnym i dobić sprawę: - To kobieta, którą Ty mi dałeś. Czyli połączenie klasycznego męskiego uniku i subtelnego oskarżenia samego Boga. Bóg milczał przez dłuższą chwilę. W tym milczeniu narodziła się odpowiedzialność, grzech, i małżeństwo. Od tamtej pory Adam żył z Ewą na przedmieściach Edenu. Ziemia była twarda, dzieci głośne, a niebo milczało. Czasem wieczorem patrzył w stronę ogrodu i mówił: - Wiesz, Ewo, tamten owoc miał chociaż pestki. Teraz wszystko jest gorzkie. A ona odpowiadała: - Ale przynajmniej wiemy, co to znaczy wybierać. Adam milczał. Bo choć wszystko stracił, właśnie wtedy po raz pierwszy stał się człowiekiem. Kruchym, odartym. Z wolną wolną wolą jak niechciany dar.