Jezus mówi krótko: „Gdzie jest twój skarb, tam będzie i serce twoje” (Mt 6,21). To nie kazanie, tylko opis mechanizmu. Człowiek zawsze krąży wokół czegoś albo kogoś. Wystarczy popatrzeć na własny dzień. Na to, gdzie wracają myśli, gdy nikt niczego od ciebie nie chce. Co pierwsze sprawdzasz rano i jaka jest pierwsza myśl? Co przychodzi do głowy w nocy? Czyją obecność wybierasz, kogo do siebie dopuszczasz? - Tam jest twój skarb. Człowiek potrafi mówić piękne rzeczy o miłości, rodzinie, wierze, etyce. A potem przez pół dnia sprawdza, czy ktoś go docenił, czy nie spadł w oczach innych i wciąż jest kimś ważnym. Serce nie słucha deklaracji. Ono idzie za napięciem, które sam wytwarza. W kulturze czasów biblijnych, skarb był czymś namacalnym: monety, zboże, ziemia. Dziś skarby są bardziej subtelne i… rozmazane. Czasem to obraz siebie, który trzeba bez przerwy podtrzymywać, opinia innych o mnie, kontrola nad wszystkim co możliwe, jedna relacja, od której zależy poczucie własnej wartości. I wtedy człowiek zaczyna krążyć wokół tego jak pies przywiązany do palika. Dlatego Jezus nie mówi: - postaraj się bardziej wierzyć. Mówi: - zobacz, gdzie jesteś, co siedzi w twojej głowie na pierwszym miejscu. Bo jeśli twoje serce jest przywiązane do czegoś kruchego, to prędzej czy później wszystko zacznie się trząść. Nie dlatego, że Bóg tak chce, bo to twoja hierarchia wartości a nie Jego. Chodzi o to, że kruche rzeczy mają to do siebie, że pękają bo taka jest ich fizyka. I wtedy człowiek po raz pierwszy naprawdę widzi, gdzie i do kogo przez lata był przywiązany. Czas Wielkiego postu to nie akcja modelowania sylwetki. Tradycja stwarza nam w nim przestrzeń na sprawdzenie, czy serce jest na właściwym miejscu.